I suffer from a sleeping disorder…

Ik word er nog steeds vaak op aan gesproken dat ik mijn jongens verwen, in velerlei gebieden, maar vooral als het op slapen aankomt.

Mijn oudste (5) is altijd een moeilijke slaper geweest. Althans, hij ging met gemak van baby af aan zijn eigen bedje in en viel dan na de borst, met de tijd een flesje, heerlijk in slaap.  Echter werd hij midden in de nacht vaak wakker.  Hetgeen normaal is als hij nog een voeding nodig had, of een vieze luier en ik volgde hem hier in. Ik was zijn/ hun allereerste levensbehoefte.  Echter  naarmate hij ouder werd en eerdergenoemde euvels niet langer aan de orde waren, werd meneertje koekepeertje nog steeds wakker en kwam hij toch tussen ons in liggen.  Meestal heel onopgemerkt.  Zo lag er dan ‘s morgens bij het ontwaken een mini mensje tussen ons in.

Nu… vier jaar verder, nog steeds. Alleen is ons mini mensje niet langer mini, maar een erg lange kleuter. Natuurlijk zijn er nachten dat meneer het aan een stuk door trekt, maar over het algemeen worden we met z’n viertjes wakker (soms plus kat) in ons grote mensen bed.

Ook het inslapen gaat tegenwoordig moeizaam. Zijn vader en ik brengen om de dag de jongens naar bed. De ene avond breng ik de oudste naar bed en mijn man de jongste, de volgende dag omgekeerd. We poetsen gezamenlijk de tandjes, lezen een verhaaltje voor en dan is het tijd om te gaan slapen- meestal omstreeks hetzelfde tijdstip. Bij het inslapen moet mijn oudste dan een arm vast hebben, de jongste moet zijn muzieklampje aan (mega aanrader ook voor mama en papa!) en dan zijn ze meestal vertrokken, binnen ‘no-time’.

Althans dat hadden we gedroomd… Zodra we op staan om ons voorzichtig een weg te banen richting onze huiskamer voor de broodnodige “quality time” en onze arm lospeuteren van de oudste is hij weer wakker en min of meer hysterisch. Bang. Ik blijf dan meestal naast hem zitten en leg hem een paar keer voorzichtig uit dat hij nu toch echt alleen moet leren in te slapen, dat er in huis niets kan gebeuren want papa en mama zijn beneden… maar ook dat ik graag nog even met papa op de bank van ons kopje thee wil gaan genieten. Ik wacht dan tot ik hem echt diep hoor snurken.  Dat kan hij.  Net een houthakker die reuze bomen zaagt.

Het is dan ook verrassend dat mijn oudste iedere ochtend weer (nu al een paar maandjes weer achter elkaar) naast mij ligt bij het ontwaken. Hoe dan? Maar vooral ook waarom?

Zijn broer (3) sliep, vooral nadat we met de borstvoeding gestopt waren, heerlijk de nachten door… soms moesten we hem nog wekken terwijl de rest van het huishouden al panisch rond rende ‘s morgens. Ook hij ligt steeds vaker (helaas minder geruisloos dan grote broer) tussen ons in.

Alles hebben we geprobeerd; terugleggen met uitleg, terugleggen zonder uitleg en gewoon weglopen… keer op keer.  Goedbedoelde adviezen die we krijgen varieerden van een slot op onze eigen deur tot traphekje voor hun deur.  Oplossingen waar ik niks voor voel, ik wil mijn kinderen namelijk wel meegeven dat we er altijd voor ze zullen zijn.  Laten uithuilen. Kan ik niet. Nooit gekund ook. Dan verwen ik ze maar. Ik heb de ‘hoop’  dat ze tegen de tijd dat ze 12 zijn ze alleen nog maar naar beneden komen om een hapje/ drankje te doen.  Dan zijn we pas echt asshole parents in hun optiek.

Ik weet echter wel dat die vier a vijf uur per nacht tukken ook killing zijn…

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.