Mama’s kunnen niet ziek zijn!

En daar zijn we weer. Eindelijk.

Weer helemaal fris en fruitig. Hopelijk. Sinds mijn laatste post- begin februari tot afgelopen week- stonden vooral in het teken van ziektekiemen. Het hele gezin moest er aan geloven.

Eigenlijk jok ik.

Wij zijn geloof ik vanaf Juul’s verjaardag (november) allemaal alleen maar ziek geweest.  Ik heb altijd gezegd dat ik een groot gezin wilde, een heel elftal, maar na de afgelopen maanden ben ik blij dat het ‘just the four of us’ is. Sinds november hebben de jongens om en om tot drie keer toe de waterpokken gehad (ja! Je leest het goed, beiden drie keer!!).

Ook de buikgriep ging genadeloos van Juul (hij kreeg ‘m kado op zijn verjaardag)  over op Phyl (net voor een speeldate, die we gelukkig last minute cancelden) en bespaarde de eerste keer hun vader, maar mij niet zozeer. Om vervolgens een paar weken later ons -om en om- te verblijden met de griep en daarop volgend wederom de buikgriep.

Niemand werd bespaard.   Ook niet toen de griep zich een tweede keer in ons huishouden zelf welkom heette.

Zelfs ik, degene die nooit ziek is moest er twee weken geleden aan geloven. Ik heb aan der lijve ondervonden wat de mangriep is, hij bestaat dus echt en is net zo erg als ‘the opposite sex’ beaamt dat hij is (met als enige verschil dat ik toch wel de benodigde ‘bediening’ miste, maar ja… wij vrouwen ‘we rock on’, met snotneus, bonkende hoofdpijn en al.  In ‘campingsmoking’, dat dan wel weer).

Ik denk, alle gekheid op een stokje, dat ik nog liever van een heel elftal beval, dan dat ik die griep nog een keertje krijg. Of dat ik mijn kinderen en man ziek moet zien.

Hoe dan ook, we zijn er weer.  Hopelijk neemt het zonnetje snel over van het grauwe, ruwe winterweer en alle bacillen en bacteria die daar weer bij horen. Hopelijk wordt het snel weer warm, de dagen langer en kunnen we eindelijk volop genieten van alle vitaminen die het zonnetje ons geeft.

Ik kijk uit naar de schaterlach van mijn oudste terwijl hij zijn 1000ste rondje in de schemering van een zwoele zomeravond fietst, terwijl de jongste voor de honderdste keer zijn bellenblaas gedurende het blazen omkiepert, en naar de kleurrijke stoepkrijt kunstwerken die de kids met buurtkindjes achterlaten in het steegje achter ons huis.

Kom maar op, zomer!

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.